« پارکِ کیو / ویرجینیا وولف / ترجمه‌ی لیلا صمدی | Main | نَفَس / ساموئل بکت / مهدی نوید »

سه شعر از والاس استیونس / ترجمه‌: یوسف اباذری

یک زن گریان دیگر
اندوه بزدای
از دل تلخت،
که ماتم شادش نکند.

زهر در ظلمت روید.
غنچه‌های سیاهش
در آب اشک سر زند.

سببِ شاهوارِ هستیْ
خیال، یگانه واقعیتِ
این جهان خیالی

تنهایت می‌گذارد
با او که هیچ افسانه‌یی به سویش پر نمی‌کشد،
و تو را نیشتر مرگی در جان است.

آدم برفی
آدمی را ذهنی از زمستان باید
تا یخبندان را بیند و شاخه‌های کاج را
در پوششی از برف؛

و دیرزمانی باید که سرد بوده باشد
تا سرو کوهی را بیند که آوازی از یخ بسته
و صنوبر را که برق زند آشفته به زیر

آفتاب دور دست زمستان؛ و نیندیشد به هیچ
عسرتی در صدای باد،
در صدای برگ‌هایی چند،
که صدای زمین است
انباشته از همان باد
که می‌وزد در همان‌جای بی‌بر

از برای آن شنونده‌یی، که می‌شنود در برف و،
خود هیچ؛ نمی‌بیند چیزی را که آن‌جا نیست و
می‌بیند هیچی را که آن‌جاست.

خانه خاموش بود و جهان آرام
خانه خاموش بود و جهان آرام
خواننده کتاب شد؛ و شب تابستان

مثل هستی هوشیار بود.
خانه خاموش بود و جهان آرام.

کلمات گفته شدند گویی کتاب نبود،
مگر خواننده‌ی خمیده بر ورقی،

می‌خواست خم شود، چه بس بسیار
می‌خواست عالِمی شود که برایش کتابش حقیقت است، برایش

شب تابستان مثل کمال فکر است.
خانه خاموش بود زیرا باید چنین می‌بود.

خاموشی بخشی از معنا بود، بخشی از ذهن؛
تقرب کمال به ورق.

و جهان آرام بود. حقیقت در جهانی آرام
که در آن هیچ معنای دیگری نیست، خود

آرام است، خودْ تابستان و شب است، خود
خواننده‌یی‌ست تا پاسی از شب خمیده و می‌خواند آن‌جا.